Lief dagboek ik heb je nodig. Het gaat niet zo goed en eigenlijk gaat het al jaren niet meer goed. Soms lijkt het wel alsof ik wacht op toestemming. Toestemming om te sterven omdat ik niet weet hoe ik moet leven. Ik wacht op toestemming van de mensen om mij heen maar durf er niet om te vragen en durf ze ook niet te vertellen dat dat is wat ik wil.

Ik leef en ik snap het niet, ik kijk om me heen en er zijn zoveel regels, zoveel mensen, zoveel voorwaarden, verwachtingen, eisen, dromen. Het is me vaak teveel. Teveel opties. Misschien is er nog iets wat het leuk maakt, de moeite waard, de ruimte biedt mezelf te zijn.

Ik heb het liefste vriendje, de liefste katten, mensen die van me houden en dat wil ik niet opgeven maar ik weet gewoon niet hoe het moet. Hoe ik in deze maatschappij mezelf moet zijn. Ik wil meer ruimte, minder regels, meer waardering en vertrouwen maar stiekem aan het eind van de dag wil ik dat het allemaal ophoudt. Dat mijn hoofd ophoudt met denken, ik ophou met onzeker zijn. Ik wil niet meer zo hard mijn best moeten doen om te overleven, het geld bij elkaar krijgen voor de 1ste levensbehoeftes in een baan die ik niet leuk vind waardoor ik vaak te moe ben om nog iets leuks te gaan doen. Ik heb al jaren geen zin meer om te vechten voor een plek in deze maatschappij. Ik wil niet tegen mijn collega’s uitgespeeld worden voor werk en me continu bewijzen. Ik wil niet meer!

Als ik mezelf vraag wat het wel de moeite waard zou maken kom ik onmogelijke dingen uit zoals wereldvrede……… of kinderen maar moet je het die dan maar aandoen jou als moeder te hebben? Sterven heeft iets egoistisch maar blijven leven voor anderen houdt je maar zo lang vol.

Dinsdag aanstaande wordt mijn moeder geopereerd. Naar aanleiding van wat er laatst gebeurt is heeft ze mij en mijn zusje een mail gestuurd met daarin haar excuses. Dat was erg lief, ik was ook helemaal verrast.

Ze is nu erg nerveus. Ze vindt het eng. Ik weet niet goed hoe ik haar kan steunen maar ik ben sowieso van plan om zoveel mogelijk in het ziekenhuis langs te gaan. Ik ben er erg positief over omdat het haar rugklachten en buikpijn zal wegnemen volgens de dokter en ik hoop dat ze dan weer actiever wordt. Vroeger zat ze bijna nooit stil terwijl in de afgelopen jaren ze bijna niet haar bed uit kwam.

Mama, ik denk aan je en hou van je.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik me geneigd voelde te loggen, alweer bijna 4 maanden geleden. Het gaat wel goed met mij en dat is fijn. Er blijven altijd dingen die ik anders zou willen, ik verwacht ook niet dat ik ooit uitgeleerd zal zijn. Dat is prima. Ik ben gelukkig.

Toch log ik weer.

Gister was ik bij mijn moeder op visite. Ze moet binnenkort geopereerd worden, haar baarmoeder wordt verwijdert en ze heeft het daar erg moeilijk mee. Na de operatie zal ze lange tijd moeten rusten maar als ze weer herstelt is zal ze zich waarschijnlijk beter voelen dan ze zich in jaren heeft gevoeld.

Gister was ik bij mijn moeder op visite. Ze heeft een vriend, al 6 jaar en ze is van plan in september met hem te gaan trouwen. Ze willen al een tijd gaan trouwen en nu is er eindelijk een datum geprikt maar gaat het misschien niet door vanwege de operatie.

Gister was ik bij mijn moeder op visite. Ze was boos op haar vriend, hij ruimt zijn spullen niet op. Mijn moeder kreeg weer een ouderwetse woedeaanval en begon servies kapot te gooien en hem voor van alles uit te maken.

Ik kan niet uitleggen hoe dat precies gaat, ik kan je niet vertellen wat het is dat ze precies zegt. Het komt er op neer dat ze je ervan beschuldigt haar leven te ruineren en dat je dat leuk vindt ook nog. Onderwijl gooit ze dingen kapot en vertelt ze je hoe moeilijk zij het heeft.

Mijn moeder heeft deze aanvallen al jaren in meer of mindere mate. Ik heb ze zelf ook al een aantal keren meegemaakt waarin ik volgens haar haar verrade en met de duivel samen zweerde. Ik een slecht mens was en haar leven probeerde kapot te maken.

Stel je voor je bent 11 en je moeder schreeuwt deze dingen tegen je terwijl ze je slaat. Je maakt een bolletje van jezelf, je maakt je klein en ze stampt op je. Je ligt weerloos op de grond en je durft je niet te bewegen.

Dit alles kwam gister weer boven terwijl mijn moeder haar vriend ervan beschuldigde ervan te genieten haar het leven zuur te maken. Ik huilde, ik hyperventileerde en zij werd alleen maar bozer op hem omdat hij me probeerde te troosten.

Lang, lang geleden in een ver en paars land
leefde een meisje met een groene haarband
zij huppelde gelukkig, de god ganse dag
overal heen met een grote glimlach
haar krullen die stuiterde lustig mee
haar knuffel Oezia volgde gedwee

Toen op een dag zonnig en schoon
zag zei een foto van de prins op zijn troon
wat was hij mooi, zo sterk en vol moed
maar in zijn ogen, zag zij dat goed
glinsterde tranen van pijn en verdriet
deze sterke prins, dat kon toch niet

ACT

Wie schrijft het vervolg? aub wel in de reactiebox plaatsen.

Vanochtend liep ik naar mijn werk. Onderweg zag ik 3 meisjes staan. Eentje stond gebukt en van een afstand leek het net alsof ze haar band controleerde. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat ze over een vogeltje gebogen stond. Het was een meerkoet of een waterhoen en hij kon niet meer overeind komen. Het meisje probeerde nog het vogeltje op zijn pootjes te zetten maar het hielp niet.
Omdat de meisjes niet zo goed leken te weten wat te doen nam ik het vogeltje op en vertelde hun dat ik er wel mee naar het dierenasiel zou gaan. Het lieve beestje probeerde tegen te stribbelen en leek nog aardig wat kracht te hebben. Het begon in alles te pikken en haalde zelfs naar mijn gezicht uit. Ik heb het mee naar mijn werk genomen. Het bleek dat je vogeltjes niet bij het dierenasiel mag afgeven en dat ik nog een paar uur moest wachten totdat de dierenambulance hem zou komen ophalen.
Ze lieten me weten dat ik hem in een donkere ruimte tot rust moest laten komen en dan later nog even kijken of het al wat beter ging. Ik vond een geschikte doos, haalde een schoteltje water en een broodje en bracht hem naar een kantoor dat tijdelijk niet in gebruik is en ging aan het werk.
Toen de dierenambulance-meneer het vogeltje kwam halen zag ik de blik op zijn gezicht. Ik vroeg het toch en kreeg te horen dat vogeltje het waarschijnlijk niet zou gaan halen.
Ik weet niet wat het was maar ik had toen zo’n zin om te gaan huilen. Ik weet wel dat vogels niet net als mensen zijn maar dit vogeltje zou helemaal alleen sterven zonder familie en dat maakte me droevig dus nu rouw ik voor dat vogeltje dat zo zijn best deed zich te verdedigen.

waggelen in Nijmgen door de sneeuw

Morgen is het valentijn. Ik denk dat ik dat leuk zou vinden als ik een kaartje zou krijgen maar ik heb nog nooit een anonieme aanbidder gehad en de laatste keer dat ik een valentijn presentje kreeg is al meer dan 5 jaar geleden. Ik vind het niet erg en mis er ook niks aan maar baal er dan wel van dat je het overal moet tegenkomen. Ik wil er niet continu aan herinnert worden dat ik vrijgezel ben. Ik heb het naar mijn zin als vrijgezel maar rond deze tijd zou ik bijna gaan geloven dat ik abnormaal ben. Liefde wordt uitgemolken alsof het een koe is. Alle spontaniteit wordt eruit geslagen. Allemaal leuk en aardig maar zou het niet veel leuker zijn als je partner al die onzin van valentijn over een paar spontaan gekozen dagen in het jaar verdeelt?

Ik ben morgen op mijn heerlijke bank te vinden met mijn favoriete man, mijn zwarte kat. Mijn andere 2 snoezepoezen zullen er ook bij zijn en dan gaan we gezellig tv kijken. Wat zijn jouw valentijnsplannen?

Ik kijk naar mijn logjes. Die van de afgelopen 8 maanden, want zo lang ben ik nu bezig op logland en ik merk dat ik anders ben geworden,verandert. Ik ben er zelf een beetje verbaasd over maar ik sta duidelijk sterker in mijn schoenen. Ik vind het ook steeds leuker in mijn schoenen te staan. Het besef dat mensen mij aardig vinden en dat ik niet continu mijn best hoef te doen dringt steeds meer tot me door. Mijn zelf aangemeten karakter maakt plaats voor ik. Ik weet steeds beter wie ze is en wat ze wil. Ik is niet afwachtend meer, niet meer zo bang. Ik leeft en vindt dat leuk. Ik ben ik en ben daar blij mee.

Dit klinkt een beetje als een afscheid van mij en dat is het ergens ook. Mijn leven is vol en mijn log houdt mij daar soms van weg. Ik zal dus ook minder gaan loggen totdat ik zelfs niet meer log. Bij sommige van jullie zal ik soms nog langs komen omdat ik graag wil weten hoe het met jullie gaat maar ook dit zal minder vaak voorkomen.

Ik neem afscheid van mijn straatvrees en ga weer dat doen wat ik leuk vind. De hort op, onder de mensen zijn en minder achter de pc zitten. Doen jullie mee?

Ik ben nu op mijn werk, een logje aan het typen. Ik doe het stiekem want ze betalen mij hier niet om dit te doen en ik voel me nu al schuldig. Hetzelfde heb ik als ik onder werktijd op andermans log ga kijken en reageer. Het hoort niet. Soms denk ik dan: maar al die andere collega’s die om het uur een sigaret gaan roken? Moet ik het met web-log bezig zijn op het werk dan maar zien als mijn rookpauzes? Ik vraag het me af. In de tussentijd doe ik het maar niet of zo min mogelijk maar als ik dan al dagen niet meer op visite ben geweest bij mijn ‘web vriendjes en vriendinnetjes’ merk ik dat ik het toch mis en er stiekem ff langsga.

Wat doe jij stiekem?

Ik ben dus verslaafd aan mutsen. Nou eigenlijk aan hoofddeksels. Dus toen ik vrijdag op de markt was en ik zag die stapel mutsen en hoeden met daarboven een bordje dat ze allemaal voor 1 euro per stuk eruit gingen had ik het niet meer. Ik heb nu in totaal om en nabij de 30 hoofddeksels waarvan ongeveer de helft uit mutsen bestaat en de rest uit petjes en hoedjes. Ik heb diezelfde dag ook 2 paar nieuwe schoenen gekocht en heb op mijn verlanglijstje nog een leuke bril staan.

Wat kan jij niet laten liggen?